Let me tell you a fairy tail

Πριν απο 250 χρόνια, τότε που γεννήθηκα, είμουνα ένα πολύ καλό και ευτυχισμένο παιδάκι.

Μέχρι τα έξι αυτό. Μετά μετακομίσαμε στους κάφρους και έχασα την ψυχική μου ηρεμία.

Πήγαινα στο ιδιωτικό μου, είχα τις φίλες μου είχα και εναν διπλανό που ο ερμος μας άφησε χρόνους. Τότε είδα πως είναι να χάνεις κάποιον, αλλά το εμπέδωσα πολύ αργότερα.

Είχα ήδη μπει κανα δυο φορες στα νοσοκομεία και είμουν ήδη πρώτη δημοτικού. Ωραία πράματα ε?

Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, γέλαγα. Ο Θεος ξέρει με τι. Ακόμη και τώρα το παθαίνω. Οι άθρωποι, λένε ότι έχω χιούμορ. Εγώ ξέρω με βοηθά να μην σκέφτομαι.

Για αυτο το άρχισα τουτο δω. Για να σκεφτώ.

Να δω τι θα κανω παρακατω βρε αδερφε. Τα ιδια? Αφου δεν οδηγουν πουθενα. Τα γίδια? και αυτο παιζει. Με το κατσίκι μου ασχολούμαι δύο χρονια.

Θα σου πω μετα τι ειναι το κατσικι, οχι τωρα. Τωρα ειπα πολλα, ενώ συνηθως ακουω.

Οχι να με βαρεθω κιολας απο το πρωτο ραντεβού. Μπορει να με χωρισω, αυτο που το πας?

Να βαλω μια εικονα πριν το κλεισω ( η το ραψω)

Καλησπέρα σας

Πέντε χρόνια παλεύω να το φτιάξω τούτο το ρημάδι, νομίζω ότι τα κατάφερα.
Δεν πίστευα στα μάτια μου, όταν ανακάλυψα ότι τα στοιχεία είχαν κρατηθεί μετά από τόσους χρόνια που έχουν γίνει τόσα πολλα και που πλέον δεν γίνεται τίποτα.
Να σας συστηθώ:
Είμαι η Νάντια (ένα από τα πολλά μου ονόματα), ετών 39 και αποφάσισα να γράψω στον εαυτό μου πρώτα και σε όποιον ανακαλύψει ποτέ αυτήν την σελίδα - αν την κρατήσω.
Ο λόγος που το αποφάσισα τώρα να το αρχίσω, είναι που διαπίστωσα ότι πλέον δεν θέλω να μιλάω για κάποια πράγματα με τους φίλους μου και με τους γύρω μου. Θέλω να τα πω με τον εαυτό μου, να μου απαντήσω και ότι ήθελε προκύψει.
Ενα ημερολόγιο είναι αυτό εδώ, καταγραφής μικρών πραγμάτων, αυτών που βλέπω για τον εαυτό μου και που θέλω να θυμάμαι.
Καλή μου αρχή και καλώς με βρήκα.